Tevhid en az bir mutlak objektif bir kavramin, olgunun, fenomenin varligini iktiza ediyor, gerektiriyor... Yaraticinin -farz-i muhal- bir "higher being" olmadigi bir kainat tasavvurunda, hic bir varligin bir baskasindan varolma cihetiyle evrensel kabul edilebilen bir ustunlugu yoktur. O halde hicbir kavram, herhangi bir varlik merkeze alinarak tanimlanamaz. Mesela hicbir insanin dusuncesi, aksiyomlari temel alinacak bir ustunluge sahip degildir.

Hapse düşen genç kız hapisten çıkmak istemiyordu. Çünkü o hapis aşkın hapsiydi. O aşkın hapsinde müebbet yemek istiyordu. Kalemi kırılsa kime neydi o ki vuslattı onun için. Anlamıyorlardı çevresindekiler. Ve belki de anlayamayacaklardı. Aşkın hücresinde müebbet özgürlük demekti. Ve asıl aşksızlığın hapis olduğunu ve hatta nefsin bitmek tükenmek bilmeyen arzularında hapis olmak demek olduğunu. O hücresinden çıkarsa biliyordu ki dışarıda ömrün hebası var. Gönlü nefsin ve iblisin elinde oyuncak etmek var. Evet evet istemiyordu. Aşk hapsi zordu aslında biliyordu. Hicran dolu duvarlarında gece tüketmek vardı.

Rüzgârın esişinden alırsın nefesi. Böylesi akşamlar burkar içimi. Rüzgârın söylediği nağme dokundu mu hiç yüreğine. Bir sesti işittin geçti mi? Bu kadar mıydı rüzgâra sevdan. Bir an mıydı, bir bakış mıydı? Oysa rüzgârın sana sözü vardı. Belki kaç bahar geçse seni okşayanındı. Rüzgâr esince savrulurum mu sandın. Seni başka diyarlara atar mı sandın. Diyar-ı gurbet burası bilmez misin a gönül. Burası hasret, burası zemheri, burası soğuk bilmez misin? Bilmedin, bilemedin kandın yalancı bir baharın küçük tebessümüne. İnandın da gittin ve yanıldın da gelemedin değil mi? Gelemedin, rüzgârın elinden hiç tutamadın.

Gün geceye varınca, herkes uyuyup sadece ben uyanık kalınca, yalnızca dualar konunca, seni düşünüyorken an ve an;

       Gelmedin…

Su içerken aklıma geldin, yemek yerken de. Yürürken seni hatırladım, otururken seni. Sevgi sözcüklerinde seni buldum, aşk sözcüklerinde aklım sana gitti ama ;

       Gelmedin…

Bir kul için asıl vazife kul olduğunun idrakinde olabilmektir. Kulluk bilincini ruhunda hissedebilmek, dimağında algılayabilmek ve davranışlarıyla tüm varlığını bu uğurda sarf edebilmektir.

Kulluk öyle kolay bir vazife değildir, dağlara yüklendiğinde taşınamayan bir yük omuzlarımıza konmuştur. Omuzlarımızda hissedemeyişimiz onun hafifliğinden değil de bizim kulluk tartısındaki hafifliğimizdendir. Mesuliyet omuzlardaki yükü artırdıkça kulluk tartısındaki değerimiz artacaktır elbet. Başkasının imansızlığı bize dert olmadıkça, o yükü haketmiş sayılmayız.

Yusuf misali düştün sineme. Kenan’da bir kuyu misali sakladın Sen’i yüreğimde… Kuyular ki varlığı içinin varlığında, kuyular ki haysiyeti içine düşende…

İçim Sen, içimde Sen…

Kenan’da bir kuyuydum; unutulmuş, terk edilmiş, yalnız… Yusuf’a saraylar açan kapılarım da yoktu. Yalnızlığım bana zindan olmuşken, Sen’le hükümlü oldum; o zindan ki gülistan oldu. Sen’le hayat bulmak, sevmek; sevmek ki sevdiğinin ahlakıyla terbiye olmakmış…

Susuz topraklarda çöl misali hıçkırık yalnızlığında üşüyen ellerim, bir mahşeri günün secdesinde buldu hiçliği.
 
Zindan yalnızlığında büyüyen göz bebeklerim al yanaklı çocuk masumluğunda yitirdi gözyaşlarını.
 
Kaybolan zincir, karanlığın kuytularında zifiri çağırıyor masum bakışları.

Mahkumuyum bu muhkem hücrenin kör yalnızlığında. Kuyularda yusuf sesi arar bu sezsiz bakışlarım. 

Saçı fazla uzun olmazdı ve tam kıvırcık denilmeyecek derecede dalgalı idi. Saçını ortadan ayırır ve dört bölük halinde; ikisini omuzlarına, ikisini de kulaklarına doğru bırakırdı. Bazan kulaklarını açıkta bıraktığı da olurdu. Bu saçlar, misk gibi siyah renkli ve güzel kokulu idi. 
 
Her iki mânâda alnı açıktı. Bu alın genişçe ve buğday renkli idi. Ancak ortasında daima bir nur parlardı. 

Zehir miydi beni böyle sarhoş eden.

Deli olmak zehir içince mi başlardı.

Zehir neydi?

Bal mıydı zehri hükümsüz kılan.

Aşk mıydı her şeyi tahtsız bırakan.