Dertli Sineler

Sanma bu sözleri söylüyorum sana,
Nefsimedir herbiri, ağır biraz bana.
Nedir bu soruların? Öğrenipte ne yapacaksın?
Olmazsa amaçların, sen yolda kalacaksın.
Zikrimizdir tevhid, fikrine sokacaksın,
Gelirse bir mülhid, yanından kovacaksın.
Teftiş gerek akla, kalbine bakacaksın
Faydalı olanı sakla, gerisini atacaksın.

Kendisini evvelki halinden daha uzak hisseden biri için yazılmıştı. Belki başkalarına da faydalı olur.

Bozulma mefhumu mevzu bahis iken, yıllardir kendisinden ürktüğüm enteresan ve bir o kadar da ekşimtrak olan bu İlahî takdir hakkında söyleyeceğim kelimeler belki birkaç kişinin bu asırdaki tebliğ ve temsil-i Nübüvvet-i Ahmediye'den uzaklaşmasına engel olur diye, aslında biraz da atom zerratı adedince olmasa da yine de birkaç parça olan şu zerrecik kalbimin sızısını hafifletmek için ben de bir şeyler yazayım dedim.

Başını bir gayeye satmış kahraman gibi
Etinle kemiğinle sokakların malısın.
Kurulup şiltesine bir tahtırevan gibi
Sonsuz mesafelerin üstünden aşmalısın.

(İnsanın içindeki kahramanlık hisslerine bir hitaptır. Burda kaldırımlar, Necip Fazıl'ın zamanında davaya sahip çıkan çok insan olmadığı için yalnızlık hissi içinde hareketi, hizmeti temsil ediyor. (Gerçi şimdi de yalnız sayılırız). Kahraman odur ki davası uğruna kendinden de vazgeçip kendini tamamen hizmete vakfeder. )

Her insanın bir ideali olmalı geceleri başını okşadığı. İnsanın bir ideali olmalı gözyaşı ile suladığı. İnsanın bir ideali olmalı  saf çocuk masumluğunda geceleri üzerini örttüğü. Gözler yüreğin aynasıdır. Süzülmeli en derinden. Söylemeli ne var ne yok bakan göze. Göz demeli sen idealsin ve sen dost denilensin. Her gerçeğin şafağı başka mıdır? Her şafak başka güneş mi ister. Sözler derinden olmalı süzsen de onu yalnızca gönül gözünden bakanlar görmeli. Başkasına sır olmalı. Hayat bir türkü hüznü ile gelse de yüreğine davam diyebilmeli ve ölümün yanağına bir tebessüm kondurabilmeli insan. Dava sadadır söylenir dudaklarda. Gaybın perdesi aralanır o son durakta.