Dertli Sineler

Kelimelere aşiyan dokunmak gerektir ki narindir incinir

Kalem bazen bir kılıç, bazen bir gül kadar naif. Demek kalem değil kelam kalemin hükmünü yürütüyor.

Kalem elimde saati yok yazmanın kalbi hüzün ile acıtmanın.
Ve şimdi türkülerin cinaslı kafiyesi yağmurlarla dinlendir rahmetinle avut yüreğimi. Aksın damla damla ruhuma sevindir kuraklaşan yanlarımı ağlatma safi uykularımı

On dört asır evvel yine bir böyle geceydi
Kumdan ayınon dördü bir öksüz çıkıverdi
Lakin o ne hüsrandı ki hissetmedi gözler
Halbuki kaç bin senedir bekleşmedelerdi
Nerden görecekler göremezlerdi tabi
Bir kere zuhur ettiği çöl en sapa yerdi
Bir kere de ma'mure-i dünya ozamanlar
Buhranlar içindeydi bugünden de beterdi

Güzlerin esen rüzgârına yaprak oldum.
Savruldum aşkın deli rüzgârında kayboldum.
Estim bilmediğim diyarlara yoruldum.
Böyleymiş aşktaki sürgün yok oldum.

Rehgüzârım da kalbime yol düştü.

Aşkımda içime kor düştü.
Kelimeden bana hüzün düştü.
Kalbime yardan seri cellâda vermek düştü.

Fetih; açılma, bir beldeyi ele geçirme, zafer ve ihtilâfı giderme gibi mânâları ihtiva eder. Fatih ise, fethi gerçekleştiren lidere verilen unvandır. Bununla beraber, savaşta muzaffer olan her komutan fatih değildir. Fatih olmak, belirli hususiyetleri gerektirir. Evet, fatihler evvelâ kendi nefsini fethetmiş yüce ruhlardır. Gerçek fatihler, alanlar değil, ömür boyu verenlerdir. Nefis ve şeytan cihetinden gelen her türlü saldırılara göğüs gerenlerdir.

Gönül sarayımdaki nadide gül
Ey bülbülü dize getiren gül

Hayal kurmak, hatıraymış gibi
Senle oturmuş, Senle kalkmış gibi

Evet, insan sonsuza taliptir. İnsan fanidir ama bakiye ister. Sözgelimi sana deseler şu meyve sadece şu ayda yetişir, tadı güzeldir.  Fakat yedikten sonra midene rahatsızlık verebilir. Ama şu meyve her mevsim yetişir tadı diğerinden çok daha güzeldir.  Bu meyve midene de şifadır. Sen hangisini seçersen sana onu vereceğiz. Akl-ı selim her insan'ın cevabı elbette aynı olacaktır.

Kaç sevda yangını besler yüreğimi ve kaç bahar daha hüzün var yüreğimde. Kaç bahar devirdi bu gönül. Aşk bahçesinin en güzel gülü ruh’um sensiz yaralı. Gittiğin gün ki ben doğmamıştım ama ben doğmayı seni tanımak bildim. Ey gönül gülüm, gönlün en güzel gülü adın mıh gibi kazılı ruh’umda. Efendim kulluğu sultanlığa tercih eden efendim artık bende bir ben yok.

Zehir miydi beni böyle sarhoş eden.

Deli olmak zehir içince mi başlardı.

Zehir neydi?

Bal mıydı zehri hükümsüz kılan.

Deniz içre aşk ile kala kalmıştı o kerem bakışlarda.
Bir tufanın aşk ekseninde savrulan ve belki kavrulan hali ile gelmişti.
Neresiydi burası. Aşk diyarıydı burası.
Burada komşun hüzün olur, hicran olur, gözyaşı olur.
Belki son demde şafağa inen bir tebessüm olur.
Evin viran, kalbin talan ruhun ise tarumar olur.