Dertli Sineler

Doğru ya bulutlar ağlamazmış…

Kandırılmışız yıllarca, oysa bulutlar anlamaz, bize üzüldükleri için ağlamazmış…

Aldırmazlarmış yaşadıklarımıza; köşe başında dilenen teyze, babası olmadığı için şeker alamayan çocuk, âşkına kavuşamayan adam ya da evladını kaybeden anne ilgilendirmezmiş onları…

Aylar geçmişti aradan. O soğuk oda hiç ısınamamıştı. Elleri yine titriyor, gözleri yine belli belirsiz nemleniyordu. Bekliyordu Osman amca. Evlatlarının geleceği günü dört gözle bekliyordu. Oysa ne çok özlemişti üstüne titrediği evlatlarını.