Dertli Sineler

Dokun pencerenin koluna ve aç ki oksijen girsin içeri. Kıştır, üşürüm diyorsun. Ama oksijen alman için üşümeyi göze almak gerekiyor. Temizlenmek için ki ciğer hükmünde olan her azan için o oksijen lazım. Pencereyi yazın açmak kolaydı zira üşümek yoktu. Ama değil mi ki kulluğun zirvesi kışın açmaktı pencereyi. Ne demek istiyorum. Evet, kışın açılan pencereden içeri kar, yağmur, dolu, rüzgâr girecektir. Yukarıda ki söylediklerimizi biraz açalım.

Kelimelere aşiyan dokunmak gerektir ki narindir incinir

Kalem bazen bir kılıç, bazen bir gül kadar naif. Demek kalem değil kelam kalemin hükmünü yürütüyor.

Kalem elimde saati yok yazmanın kalbi hüzün ile acıtmanın.
Ve şimdi türkülerin cinaslı kafiyesi yağmurlarla dinlendir rahmetinle avut yüreğimi. Aksın damla damla ruhuma sevindir kuraklaşan yanlarımı ağlatma safi uykularımı

Sözlerim son günlerde yetim . Yetim masumluğunda öksüz . Hislerim okyanus derinliğinde vurgun yemiş. Merhem istemez çaresi mermemsiz. Merhem ise çaresiz.

Çarmıha gerilmiş uykularım, sessizliği geceden duygularım.
Düşleri düşmüştü o sokağın çakıl kokan yeşil çimenlerine. Eline dikenleri batmış çimen yeşili sebeplere
Kanıyor belki damla damla sokağın açılmayan sahifesine. Mürekkep gerek, yazmalı dağa taşa nereden bulacaksın kağıt kalem, işte kan işte gözyaşı, okunmayacak satır aralarını.
Ana fikrin yanağına kaçamak bir buse kondur, boşlukları bir bir doldur.

Neden aşıklar görülmek istemez. Aşkın kuralı iki gözden başkasını istemez.
Bu yüzden mi kıymetli gecenin seherinde ruhumu ruhuna adamak.
Sen ki içimde tek huzurun tek nedeni
Bazen dayanamıyorum hasretine aşığın sabırsızlığı çöküyor sineme
Kavuşmak terk etmek istiyorsun korkuyor akıbetten mühlet istiyorsun.
Benim binamın harcı cümlelerim aşkımın serenatı Sana

Hayat treninde uzaklara bakan bir çift gözüm var.
Rüyalara dalan ama hep aynı rüyayı gören bir hülyam var.
Sevgiyi sevdiğine baş eğmekte bulan bir yanım var.
Dilimden söz diye aksada gönlümde hicranı var.

Korların kırmızında gör beni.
Değirmenin taşında ezilen buğdayda gör beni.
Hasretin bitmez hüznünde gör beni.
Bir yudum çayın sevdasında gör beni.

Bir gün anlarsın bu sazın telinden. Bir gün yakalarsın aşkın elinden. Sözün nağmedir sevda dilinden. Arşa aşk diye yükselir yüreğinden.
Yağmurlar anlar benim dilimden. Islanan anlar benim sözümden. Yanmak karıdır bu aşka ta derinden. Gönül bir bakış ister en sevgiliden.
Gül dokunuşu gibi gel ey yar.

An be an daralıyor güneş ufkunun girdabı. Bir yaprak kopuyor hüzün takviminin dalından. Ve insan kayboluyor batan gün gibi şehri-i istanbulun caddelerine.Gözler bir kubbe arıyor af dileyecek alna. Uzun gecelerin heybesine yükledim gecelerin ağır yükünü. Heybe ağır heybeye yük ağır ve insan yanılmanın seherinde ne kadar sağır.

Hülyalara dal ey gönül şimdi.
Vuslatın çekilmez acı yaktın beni.
Eller bilmez ki benim derdimi.
Budur resmin son hali.

Yağmurlar yıkasın yüreğini.
Hüzün mü boyadı böyle seni.
Kim ki halinde ki resmin sahibi.
Yüreğe Senden(c.c) gayrı yok ebedi.

Hava kararmış vakit ilerlemişti. Aslında o saatlarde dışarda olmamaya çalışırdı. Fakat bu sefer işleri oldukça uzun sürmüştü. Otobüsten inmiş evine doğru yol alıyordu. Aslında biraz ürkek tavırlar ile yürüsede bunu belli etmemeye çalışıyordu. İndiği yer, eve biraz uzaktı. Sanırım bu yüzdendi korkusu . Sonra ürkek adımlarla yol almaya başladı. Cadde ışıklarıda çok iyi değil di. Yani yol karanlıktı. Ve o ,o yolda yapayalnız yürüyordu.