Dertli Sineler

Hep kaçtığın yalnızlık

Farz et ki artık yalnızsın…
Aynaya her döndüğünde, ömrünün son demlerini yaşadığını hatırlıyorsun. Kuru bir yaprak gibi günbegün sararıp soluyorsun. Ruhun ve bedenin nefes almakta zorlanıyor artık…

“Bu kırışan yüz, bükülen bel benim mi?” Diye soruyorsun kendine. Şimdi, görmekten hoşlanmadığın bedenin haykırıyor “Bitti, bitti!” Diye. Tükeniyorsun…

Akıp giderken hayat, bir masal gibi gelemez hiçbir şey. Kandıramaz insan kolayca kendisini. Kendimize geçmiyorsa hükmümüz, susturamıyorsak içimizdeki sesleri, durmasını bilmeliyiz bir yerde...

İnsan, yeryüzünün halifesi... Öyleyse insan dediğin “halife” olabilmeli ve yeri geldiğinde, melekleri imrendirebilmeli.

Cennetin hayali kurulurken, cehennemin sokaklarında gezemez insan. Elleriyle beraber hayatı da uzanacak cennete…

Kimi gençler vardır, büyük izler bırakmışlardır ardından. Kendileri göçüp gitse de, gitmeye mahkûm olduğumuz dünyadan, adları ve sanları bir mıh gibi çakılmıştır yüreklerimize ve beyinlerimize. Kimi gençler vardır hep hayra davet eden ve her hayrın başını çeken. Hal böyle olunca isimleri hep hayırlarla yâd edilen…

İşte bu gençlerden bir tanesi, Hz. Ebu Bekir. Soylu, asil, zeki ve cömert delikanlı. Ne çok tanımak isterdik kendisini. Zira O aklın ve yüreğin hakkını vererek yaşayan hayâ insanıydı.

Aylar geçmişti aradan. O soğuk oda hiç ısınamamıştı. Elleri yine titriyor, gözleri yine belli belirsiz nemleniyordu. Bekliyordu Osman amca. Evlatlarının geleceği günü dört gözle bekliyordu. Oysa ne çok özlemişti üstüne titrediği evlatlarını.

Yağmur çiseliyordu.Camın önünde bir yağmura hayran, bir de yavrusuna hayran bir yürek vardı. Camın önünde bir şehit anacığı vardı. O çok sevdiği, gözünden sakındığı evladını toprağa vermişti. Şimdi üzerine yağmurun usulca döküldüğü toprağa.

Yüreğimizin sesi. Yaratılana bahşedilmiş en güzel hediyelerden bir tanesidir sevmek.  Belki de anlatamadığımız, tarif edemediğimiz tek duygudur. İkinci bir adı yoktur sözlük hanemizde. Adına şiirler yazılan, türküler yakılan duygudur sevmek. Sevgi, ruhumuzu kuşatan iksirdir.

Göm topraklara seni dünyanın içine çeken emellerini
Sen ölmeden öldür, seni ateşin içine çeken her şeyi.
Sal gitsin dünyanın süsünü,
Bağlamasın ne dününü ne bugününü.

Sözlerim donuk, buz kesmiş gözlerim. Zamanın karşısında kaybolup gidiyor benliğim. Ve ben sadece seyrediyorum günün bitişini. Oysa ne kadar da anlamlı olmalı yaşanan her saat. Ve ne kadar da dolu dolu olmalı her yeni gün. Kul olmanın biliciyle. Tefekkür etmenin bilinciyle.

İçim acıyor bazen. Hoşuma gitmeyen olaylar karşısında kendimi çabuk salıveriyorum galiba. Dünyanın bir imtihan meydanı olduğunu unutuyorum nedense her defasında. Neden acaba?  Tevekkülsüzlüğümden kaynaklanıyor belki de. Başımıza gelen içimizi acıtan olaylara imtihan gözüyle bakmayı beceremiyoruz çoğu zaman. Sabır yumağına sarılıp, Allah'a sığınıp beklemiyoruz.

Hayır, ve hasenat. Belki de farkında olarak ya da olmayarak göz ardı ettiğimiz en önemli görev. Müslüman'ın en güzel, en şık görevi. Belki de kurtuluşumuzun yollarından biri. Bu günlerde hep duyuyorum. Şunun ihtiyacı var, bunun ihtiyacı var, şu insanlar aç, muhtaç, şunun kapısını çalmalıyız. Vs. vs. kim ne kadar önemsiyor acaba. Bende isteyeceğim diyorum kendi kendime.