Dertli Sineler

Allah âşkına…

Kan ile, cân ile, cânân ile…

Sen ile, sevgi ile, sevda ile…

Âşk ile, hasret ile, muhabbet ile…

Mevzu şaşalı bir mekân olduğunda söze nasıl girilir? Acaba var olan her yolun bu yoldan geçtiği ile mi, berrak birkaç sevda sözcüğüyle mi başlamalı, yoksa üç heceli muhterem gönül devletine, çok heceli bir vurgu mu yapılmalı? İstanbul! Diyen ve eriyen. İstanbul! Diyen ve düşünen. İstanbul! Diyen ve gözyaşları süzülen... Üç heceden, iki kelimeye... Daha bir nezaket, daha bir ihtişam, daha bir sükût ile… Sevda sokağının baktığı nazlı kule ve yakışıklı denizine... Vuslat görmemiş iki sevgilinin adı anılmayan, sevgili oldukları bile duyulmayan meçhul ve bir o kadar hassas beşinci mevsimlerine...

Rengi, kokusu var mıdır hayallerin?

Oturunca kıyısına güzel şehrin, pusulayı çevirince en mûnis düşlere, hatıra bırakınca gülmeleri, uzun uzun düşünmeleri, dinlediğin en hoş şiiri ve duyar gibi olunca sevgilinin sesini, doğacak günlerin haberi fısıldayınca kulağına hafiften, radyoda cızırtılı bir ses işitince ve en sevdiğin melodi takip edince saniyeleri...

Kız Kulesi:

Ulaşılmaz olduğun için anlatılan nice hikâye ve kavuşamayan âşklara ithaf olunan nice hikâye ve kaç sevgiyi yeşerttiği, kaç sevgiyi yeşerteceği bilinmez olan, her biri adıyla anılacak nice hikâye...

Namahrem eller dolaşmakta düşlerimde, yazıma düşen her yazgı meçhul düşüncelerde...

Yasadışı sözler, kanundışı sevmeler; susma hakkına sahibim çok konuşuyormuş gibi, konuşma hakkına sahibim susmaya hacet varmış gibi...

Oysa ne güzel şeyler söylemişlerdi hayat hakkında...

Amine... Sümeyye’nin çığlığına ortak olan nisâ.

Amine... Fatıma’nın merhameti ile ağlayan nisâ.

Amine... Meryem’in kokusunu üstünde taşıyan nisâ.

Asr-ı Saadette aşk sadece Allah'a(c.c.) ve Resul'üne(sav) duyulan bir duygu iken, zamanla insanlar gibi değişime uğradı. Şimdilerde değişime uğrayacak bir tarafınında kaldığı söylenemez. Lise sıralarına düşen; "aşkım, cicim hatta zuzum" gibi lafızlarla zikredilen, duygu belirtisinden çok; gösteriş, egosal rahatlık ve yasakların getirdiği arzuhallerin yaşanma isteğine dönüşen duygu ne aşk olabilir, nede sevda!

Önceleri oyunlarım, sevimli hayallerim vardı...

İkinci bin yılın son evresinde dünyaya gelmiş, sırf ilk bunların söylenmesi için seçildiğine inandığım “anne” ve “baba” hitaplarından biriyle konuşmaya başlamıştım. Dolayısıyla dünya coğrafyasının en şaşalı topraklarından biri vatanım, bir elin parmakları içinde gösterilecek ırklardan biri bayrağım olmuştu. Dilim talan edilmiş Türkçe, dinim talan edilmeye çalışılan İslam idi...

Dünyaya gelirken kimse sormadı; "bu ülkede yaşamak ister misin?" diye. Aklımız yetene değin de fark etmedi hangi ülkede yaşadığım, belki Etiyopya'da tahtalar ile oyuncak yapacak, belki Avrupa'da akülü arabaları beğenmeyecektim, fakat burada doğdum. Babamım adı Davud, benim Mahmud'tu, oyuncaklarım plastik, bisikletim mavi, düşlerim Ankara gibi kasvetliydi. Bayramlarda ben de şeker topladım, mahalle aralarında akşam ezanına kadar arkadaşlarımla oynadım, akşamları erken uyur, öğlene kadar sevdiğim derslere çalışırdım.

Doğru ya bulutlar ağlamazmış…

Kandırılmışız yıllarca, oysa bulutlar anlamaz, bize üzüldükleri için ağlamazmış…

Aldırmazlarmış yaşadıklarımıza; köşe başında dilenen teyze, babası olmadığı için şeker alamayan çocuk, âşkına kavuşamayan adam ya da evladını kaybeden anne ilgilendirmezmiş onları…