Dertli Sineler

Çünkü insanların kıymet verdiği kürkmüş, insan değil. Kelebek her gün o lalelin etrafında pervane âşık misali dolanırken, bunu gören diğerleri onun bu davranışına bir anlam veremezlermiş. Herkes kendi güzelliğini sunma çabasına girmişken, o lale sessiz bir halde maşuka yakışan o hal ile beklermiş sevdiğini. Birde aşk körlük ister zaten kelebeğin görmemesi aşkın neticesi.

Beyaz ve beyaz aşk. Dillerin beyazı, gönlün de beyazı olmuştu. Hayat beyazında aşkın beyazı düşmüştü gönle. Hayran olunan hayran olunduğunu biliyordu. Hangi çiçeğe konsa hüsn-ü kabul görecekti. Ama itibar etmiyordu. Biliyordu ki aşk yüreğe kondu mu kelebek misali çıkmazdı sülük timsali. Ama başkasını görmemek sevdasına düşen kelebek bunun bir bedeli olduğunu biliyordu. Biliyordu lalede onu seviyordu. Ama Kendisine beyazdan başka renk sergileyemiyordu. Bunun için içten içe üzülüyordu lale.

Ya bir gün o süslü çiçekler onun yüreğini kandırırda kendisini ortalarda yapayalnız bırakırsa ne yapacaktı. Lale üzgündü, lale perişandı. Ve sanırım aşk birazda perişanlıktı. Gönlü darağacına da asmaktı o sevda uğrunda. Ve öyle ki ne asan ne de asılan şekva etmeyecekti. Zira aşk başlı başına, başı baş koyduğuna vermekti. Ve aşk edepti ki başını istese ses etmemekti. Kolay mıydı âşık olmak. Dil söylerdi de bu kadar kolay, bu kadar başsız mı olacaktı. Seri meydana ve belki meydanda al senin olsun demek değil miydi?

Evet, kelebek bir sabah ansızın gelir konar lalenin başucuna. Bir aşk ziyafeti sunar sevdiğine. Bir bir dilinde ki nağmeleri söyler. Lale mest oluyor onun her sözüne. Bitene kadar dinliyor sonra oda kendi dörtlüklerini sıralar sevdiğine. Bunu gören bir zakkum bu durumdan hiç hoşnut değildi. Kendisini seven yoktu. Ve ayırmalıydı o ikisini. Bozmalıydı bu aşkın büyüsünü. Ama nasıl yapabilirdi. Bir plan yapmalıydı

2. BÖLÜM

Günlerden bir gün bahçenin sahibi çiçeklerin yerlerini değiştirir. İşte tam zamanıdır. Kelebek gelir ve lalesini yerinde bulamaz. Çırpınır, sağa sola bakar ama yok. Zakkuma sorar lalem nerede biliyor musun? Zakkum o seni terk etti. Artık gelmeyecek başka bir aşk sarmış onu seni gerçekten sevse burada olurdu. Seni terk etti demiş. Evet, bunu duyan kelebek beyninden vurulmuş ki kurşun misali. Nasıl demiş hani o güzel günler aşkın delisinde ki yeşerişler. Yalan mıydı? Hepsi bir baharlık mıydı? Bu son demin akşamı mıydı?

Kelebek ki o renkleri ile büyüleyen kelebek renklerini dahi kaybetmeye rengi aşkın acısında soldurmaya başlar. Günler geçer her gün bir umut aynı yere gelir ama yoktur lalesi. Onu solduran lalesi yoktur. Zakkum içten içe sevinir ve kendisinin de ona âşık olduğunu söyler. Ben seni terk etmem diyerek aklına girmeye çalışır kelebeğin ama yapamaz. Lalenin adı artık hicrandır. Bakışlar hicran, renk hicran, aşk hicran. 

Lale beyazdı zaten, nasıl solacaktı, hem solsa kim fark edecekti. Lalenin dilimi vardı ki. Ben buradayım hemen o duvarın arkasında seni görüyorum ama sana görünmüyorum diyemiyordu. Lalem ki lalem sen şanlısın sevdin ve sevildin şimdi aşkın acısında demdesin. Merak etme bulur seni sevdiğin. Gerçek aşksa solarda soldurmaz seni. Sen konuşma ne yazar. Aşkın içinde sevdiğinde kaybolsa da bulmak da var.. Dil söz içinse bırak dili olanlar söylesin. Aşkın dili yeter size. Bırak acı yaksın bedenini, kavursun da gelsin ciğerini. Aşk güzelliğini hicrana bırakmış, dilleri lal etmiş, baharı bitirmiş, aşkı kışta eritmiş. Böyleydi aşk, böyleydi sevda, böyleydi renk soldurmak. Yar olmak, yaren olmak. bir ömrü o çöl misali seferde aşka serap kılmak. Susuz mu kaldın ey gönül. Dilin var ki sözün var. Ben konuşsam ne yazar, yürekte viran bir şehir var.