Dertli Sineler

Soru gerçekten ince bir soruydu. Sadece bulunduğu anı yaşayan insanlara anlatması da bir o kadar zordu. Tabi bir başka zorluk ise sadece bulunduğu anı yaşayan birinin anlatmasıydı. Bazen akıl;  ruh ve kalbin ancak minyatürünü yaşayabildiği hallerin gerçekleri hakkında  az buçuk yorum yapabildiğinden bir misal ile bunu anlatayım dedim. Ama önce bazı kavramların yerine oturması gerektiğinden, o kavramlarla işe basladım.

Eğer, bütün eşyanın her an başkalaştığını, yani her an başka bir eşya olduğunu kabul edersek, zamanı bir boyut olarak takdim edebiliriz. Çünkü iki farklı noktanın farklı parametreler ile gösterilebilmesi için bu durumda 3 boyut yetmez, bir boyut daha gerekir. Mesela duran bir top t süre sonra da aynı koordinatlarda olacagından, ama top artık başka bir top olduğundan, bu iki topu ayrı parametrelerle göstermemiz gerekecek. yani x,y,z ler aynı ama t leri farklı olacak.

İşte bu durumda zamana boyut deriz. Zaman boyutunun diğer boyutlardan ayıran bir hususiyeti, kainatın o boyutta sürekli ilerlemeye zorlanmış olmasıdır. Diğer boyutlarda geriye dönebilirsiniz ama zamanda ilerleyince geriye dönmek çok zor.

İnsanı düşünelim. Şimdilik sadece  cesedini yani maddesini ele alalım. 100 trilyon hücresi bulunan bir insanın sanıyede 50 milyon hücresi ölüyor. Bir o hız da da yaratılıyor. Bunların molekülleri hiç durmadan hareket ediyorlar. Sürekli değişip duruyorlar. Bu cihetten bakınca insan bedeninin bir anı diğer anı ile aynı olamıyor. Yani bir an sonraki cesed artık yok. Bir sonraki anda başka bir ceset var. Bu bakımdan cesedin ömrü içinde bulunduğu andır. Demek ki ruhu kabul etmeyen biri "Ben ben değilim" demek zorundadır.

Nasıl ki ruh insanın maddesinin 3 boyutta dağılmasını önlüyor ve onları senkronize ediyorsa, aynen onun gibi de 4. boyut denilen zamanda dahi başka başka hallerde bulunan maddeyi yek-vücüt ediyor. Ruhun derece-i hayatına çıkmak demek ise, maddenin yani cesedin zaman içindeki hallerini senkronize etmesi demektir. Senkronize kelimesinin lügavi manasından ziyade bir uyum ve harmoni manasında kulanıyorum.