Dertli Sineler

Cenab-ı Hakk, insanı kainatın bir minyatürü, kainatı da insanın büyük bir modeli olarak yaratmıştır. Bu halde insan mânâ ve câmîyeti itibariyle diğer mahlukattan daha başka bir konuma sahiptir şu kainatta. Mesnevi-i Nuriyede kalbin mülk cihetiyle insana mazruf olup ufak bir et parçası olmasına karşılık, melekût cihetiyle zarf olup kainatı kaplayacak kadar büyük olduğu belirtilmektedir (Bediüzzaman Said Nursi, Mesnevi-i Nuriye, s.91).

Hayat treninde uzaklara bakan bir çift gözüm var.
Rüyalara dalan ama hep aynı rüyayı gören bir hülyam var.
Sevgiyi sevdiğine baş eğmekte bulan bir yanım var.
Dilimden söz diye aksada gönlümde hicranı var.

Korların kırmızında gör beni.
Değirmenin taşında ezilen buğdayda gör beni.
Hasretin bitmez hüznünde gör beni.
Bir yudum çayın sevdasında gör beni.

Hep kaçtığın yalnızlık

Farz et ki artık yalnızsın…
Aynaya her döndüğünde, ömrünün son demlerini yaşadığını hatırlıyorsun. Kuru bir yaprak gibi günbegün sararıp soluyorsun. Ruhun ve bedenin nefes almakta zorlanıyor artık…

“Bu kırışan yüz, bükülen bel benim mi?” Diye soruyorsun kendine. Şimdi, görmekten hoşlanmadığın bedenin haykırıyor “Bitti, bitti!” Diye. Tükeniyorsun…

Dokun pencerenin koluna ve aç ki oksijen girsin içeri. Kıştır, üşürüm diyorsun. Ama oksijen alman için üşümeyi göze almak gerekiyor. Temizlenmek için ki ciğer hükmünde olan her azan için o oksijen lazım. Pencereyi yazın açmak kolaydı zira üşümek yoktu. Ama değil mi ki kulluğun zirvesi kışın açmaktı pencereyi. Ne demek istiyorum. Evet, kışın açılan pencereden içeri kar, yağmur, dolu, rüzgâr girecektir. Yukarıda ki söylediklerimizi biraz açalım.

Hava kararmış vakit ilerlemişti. Aslında o saatlarde dışarda olmamaya çalışırdı. Fakat bu sefer işleri oldukça uzun sürmüştü. Otobüsten inmiş evine doğru yol alıyordu. Aslında biraz ürkek tavırlar ile yürüsede bunu belli etmemeye çalışıyordu. İndiği yer, eve biraz uzaktı. Sanırım bu yüzdendi korkusu . Sonra ürkek adımlarla yol almaya başladı. Cadde ışıklarıda çok iyi değil di. Yani yol karanlıktı. Ve o ,o yolda yapayalnız yürüyordu.

Ey dîde nedir uyku gel uyan gecelerde
Kevkeblerin et seyrini seyrân gecelerde

Bak, hey’et-i âlemde bu hikmetleri seyret
Bul Sâniini ol O’na hayrân gecelerde

Çün gündüz olursun nice ağyâr ile gâfil
Ko gafleti, dildârdan utan gecelerde