Dertli Sineler

Yiten çocukluğumda saklanmadığım oyunları bugün için saklamış, çiçeklerin kokusu hangi gün derinden geldiyse âşık olmayı o gün-bugüne bırakmıştım. Gülmeyi unutan gülücüklerimi hüznü unutacak bugün için hatırlamış, yan yana gelmek için direnen kelimeleri bugün vuslata ersin diye dağıtmıştım... Bilmiyordum o günün ne zaman “bugün” olacağını, hiç kimse anlatmadı “bugün” denen günde neler olacağını...

Bir gönül, bin kalemle çıktığım harpler şehitler veriyor kucağıma, çileler biçiliyor payıma, ağıtlarımı kurulmamış cümlelerde duyuyorum. Her Fatiha acı düşürüyor gizli öznelerime, her gözyaşı kin olup akıyor yüklemlerime. Hayallerimi mi kaçırmalıyım, yoksa kalıp direnmeli miyim ümitlerimle bilmiyorum. Peçelerini açmamış kadınlar selamlıyor hışımla yürüyen ordularımı, kırk gün kırk gece soğuğa maruz kalan düşünceleri çöl sıcaklığı karşılıyor, Yavuz düşüyor hatıra, hayali sesler geliyor uzaklardan, adını anmak için çırpınıyor dilim, serap olmadığının ispatını arıyor yaşlı gözlerim...

Susuyorum susmalar değersizleşsin yine, susuyorum konuşmayı unutayım diye...

Dürtüyor rüyalarımı bir el “kalk ey bîçâre!” nefes alışlarıma vurulan hep aynı kelepçe, soğuyorum cihandan, dirilecek sebepler beklemek için ne kadar bekleyeceğimi bilmez yüreğim... Kulağıma çalan kılıç sesleri asırları siliyor maziyle aramdan, çıkıp çarpışacak mecal bulamıyorum. Sığınakların saklananı düşülsün adıma, ürkek olarak anılayım benden sonra gelenlere, korkak mahlaslar sürülsün adımın önüne... Yeter ki bıraksınlar bin şehit görmüş, bir yüreği... Yeter ki tutsunlar ha düştü, ha düşecek yorgun bedenimi...

Karanlık... Ayaklarda pranga, kollarda zincir...

Karanlık... Hayaller gitmelerde, ümitler hepten esir...

Karanlık... Adım ne, ben kimim, kaderime çalınan bu leke niye?

Karanlık... Gözyaşları anaların işi, idam ipi zalimlerin elinde...

Karanlık... Aydınlık salınan soğuk bedenlerde sadece...