Dertli Sineler

Yeryüzünün İslamiyet’e gebe olduğu dönemlerde, bataklığın hüküm sürdüğü belde olan Mekke’de bataklığın yanından bile geçmeyen büyük sahabe.

İnsanlar o dönemde yaptığı putlara taparken ve daha sonra yaptıkları putları yeme garipliğinde bulunurken, O güldü geçti bunlara sadece. Meşru görülen kumara, içkiye elini bile sürmeyen bir gençti O. Daha İslamiyet gelmeden kapatmıştı kapılarını küçük, büyük her günaha.

Dünya hasret şimdi böyle gençlere. Kendinden emin, aklının ve mantığının kabul etmediği çirkinlikleri elinin tersiyle iten gençlere öylesine muhtacız ki. O’nu örnek almaya ve O’na benzemeye ne çok ihtiyacımız var.

Hz. Ebu Bekir cömertliğiyle nam salmıştı Mekke beldensin de. Varını yoğunu hiç düşünmeden Allah yolunda harcamış, düşkünlere, ihtiyaç sahiplerine her zaman el uzatmıştır. Peki ya bizler, bizler de Hz. Ebu Bekir’ce yaşamaya gayret gösterebiliyor muyuz? Yoksa bizler sadece kendi ihtiyaçlarımızı giderme telaşına mı kapıldık. “hep bana” diye düşünenlerden mi olduk acaba?

Kapımıza gelen ihtiyaç sahibine, gönülden vermemiz gerekmez mi bizden olan bir şeyi. Bölmemiz gerekmez mi ekmeğimizi? Tıpkı Hz. Ebu Bekir gibi ki O ekmeğini bölmemiş, zaman zaman tüm ekmeğini uzatmıştır karşısındakine. Şimdi biz böyle yapsak kınanırız, garip gözlerle karşı karşıya kalırız. Şimdinin sözüm ona çağdaş dünyasında vermenin adı “saflık/delilik” olmuş çünkü.

Biriktirmek, daha çok biriktirmek ve yalnız başına yemekse “uyanıklık” olmuş. Rabbin hoşuna gitmeyen tavrın adı “uyanıklık” olsa ne yazar. Önemli olan Allah’ın rızasını kazanabilmek değil midir? Yarın bize fayda verecek olan paylaştıklarımızdır, biriktirip öte tarafa götüremediklerimiz değil!

Evet, masum gençlik böyle uyutuluyor işte. Paylaşma duygusundan uzaklaştırılmaya, merhametsizliğe yöneltiliyoruz. Paylaşma duygusu körelmiş durumda, bencillik hat safhada. Kendi öz kardeşimize bile elimizi uzatmayacak durumlara geldik.

Açlıkla cebelleşen komşumuzdan ya da uzak diyarda ki Müslüman kardeşlerimizden bihaberiz. Mü’min olmak böylemiydi? Hz. Ebu Bekir böylemiydi? Yarın onun arkasında yer almak istemezmiyiz cömertliğimizle. O zaman gelin bir adım atalım cömert olabilmek için. Hz. Ebu Bekir’ce yaşayabilmek için.


Paylaşmak, Allah için infakta bulunmak insan ruhunu olgunlaştırır ve mutlu eder.  Gelin deneyelim bunu, bir gün kimseler bilmeden, görmeden sadece Allah rızası için bir ihtiyaç
sahibinin ihtiyacını giderelim. Ruhumuzun kanatlandığını hissetmek çok uzun sürmeyecektir eminim. Hem Allah’ı sevindirecek hemde karşımızdaki insanın ebediyete uzanan dualarına gark olacağız. Hangi şey böylesi bir mutluluğun yerini alabilir ki. Deneyelim görelim.