Dertli Sineler

Ey bu toprağa kandan önce gönül vermiş gönül erleri, toprağınız nurun örtüsüdür. Sizler bu vatana can siper ettiniz ve bu sevda size şehadet getirdi. Tüm şehitler, şehitlik yurdu ne güzel yurttur kimbilir. Damlayan kanlarınız sevda içre bakışlar ile terk-i diyar etti Dünyayı.

Kor gibi düştünüz yüreklerimize. Yarım kalan bakışlar ile gittiniz en Sevgilinin diyarına. Tebessüm bakışlarla, ömrün baharında, son baharın solgunluğunda gittiniz. Ve siz eylülün ayırdığı son sevdasınız.

Zehir miydi beni böyle sarhoş eden.

Deli olmak zehir içince mi başlardı.

Zehir neydi?

Bal mıydı zehri hükümsüz kılan.

Seni anımsatmayan sevgiler neden acıydı? Hakiki sevgi “Sen” olduğun için mi? Sensiz sevgilerin, sana getirmeyen sevmelerin kıymeti olmadığı için mi? Senin dışında sevilenler tutsak ettiği için mi? “Sevgi” sensizken adamlığını kaybettiği için mi? Sevgi niye vardı, sana getiren yolları daha kolay bulmak için mi?...

Bir seni sevmem gerekirdi, yıkılmaya mahkûm dünyada. Bir sana koşmam gerekirdi hiç düşünmeden. Telaşlarıma ve sensizliği benimseten hayallerime aldırmadan. Bir senin adını yazmalıydım yüreğime, yüreğimi sahibine teslim etmeliydim hiç şüphe etmeden.

Bugün hicarının kaçıncı ayazı bilmem ama, ayazın en son baharı. Alev alev yanmak, yakılmak, yakana yanmayı doğmak saymak. Ey gönül tesbihimin inci tanesi(c.c) Seni elimde değil yüreğimde taşıyorum. Aşk dediğim taneler. Bir bir can veren yarenler. Kelama baş eğen sevenler. Derman sende diye gönlü sükût eyleyenler.

Ey dermanımda ki gizli yaram(c.c) seni bilmek bana kadar düşmez. Ben kıtmirinim bu yolda. Sen çağır ben gelem o son anda. Sırın içimde saklı, yüreğim senle farklı. Yar, tespih taneleri gibi sıra sıra sana vurgunum. Hastayım belki, çaresizim belki. Yetmiyor bu bahar, gelmiyor sonbahar. Hayalinle avunan yüreğim ve sana (c.c) uzanan ellerim. Bırakma Ya Rabbi, ellerimi bırakma, tesbihimi bırakma. Yüreğimi sensiz ve yani kimsesiz bırakma. Dağılırsa tespihim bil ki bende dağılırım.

Sürgünlüğüm o şehrin sokaklarında başladı. Issızdı sakin ve hüzün doluydu. Ve ayaklarım yorgun, hislerim tutkundu. Yarım kalmış bir hikâyenin ayak izleri şehrin caddelerinde dolanıyor Aşkın nefesini arıyordu. Her adım bir soluk, her soluk bir adım oluyordu. Yangın ötelerle buutluydu.

Keremin sevdasını bilmek sevdasında değildik. Amma Kerem keremdi de biz ne idik. Yanmanın yakılmanın belki bu sokaklarda olmanın hükmü neydi. Deliliği arkadan bağlanan gömlek mi sayarsın. Ya ben, ya ben neyim o zaman. Deliliğinde divanesi miyim? Körlük neydi ki? Eğer körlük senden (c.c) gayrisini görememekse varsın kör desinler, seni(c.c) sevmek deli gömleği giymekse varsın giydirsinler. Ne çıkar sonu vuslat olan bir baharın ötesine vurgunuz ya. Görmeyin beni, kimseler bilmesin halimi. Sormayın ötesini. Karanlığın yüzüne bir tebessüm kondur hadi. Rengini aşkta soldur hadi. Yüreğini Onda(c.c) buldur hadi.

Kördüğüm sevdasına düşersen aşkın(c.c),hangi kelime tarif eder halini.
Ve halinde ki o resmi.
Kim anlar gönül dilinden ve kim anlar dilin gönlünden.

Sevdasında geceyi sabah etmek.
Seheri kendine gözyaşı ile sevmek.
Uykusuzluğun şafağına türkü ile sevdalanmak.
Ve adına da aşkın türküsü demek.
O türkü gecelerde söylenir.
Nakaratı ise secden ve bir damla gözyaşındır.
Ve şahittir gök kubbe aşkına ve aşkında ki aşkınlığa.

Gözlerin görmediğini gönül bilirde ses etmez.
Eğiktir baş, soluktur yüz.
Dilimden düşen gözümden düşendir.
Yetim kalan dilim midir?
Ah yar bakışında kâinat gizleyen aşikâr sevgili(c.c).
Bir sen bilirsin derdimin gizini.

Bugün içi içine sığmıyordu. Aylardır bugünü bekliyordu. Bir heyecan bir telaş düştü yollara. Ve her zaman önünden geçtiği çiçekçideki güllere baktı.  Baktı bakmasına da bugün güller ne güzel görünüyordu. Evet, güller hep güzeldi ama bugün bugün bir başka güzeldi. Güllere uzun uzun baktıktan sonra içlerinden bir kırmızı gül seçti. Ve elindeki bir adet kırmızı gül ile yol boyunca yürümeye başladı. Oda nedir! İnsanlardan bir başkaydı sanki. Çocuklar daha sevimli, kuşlar daha güzel ötüyor, ağaç bir başka yeşil, sanki her şey bir başka idi.

Zaman olur an olur ve his olur yazarsın. Bazen de cümleler takılır kalır boğazına çıkmaz olur. Gözler sözün üzerinde gezinir ama bir türlü anlatamazsın. Yüreğindekileri anlatmak dilersin sözü hapsedersin ama birde bakarsın sen hapsolmuşsun.

Yağmur yağar ıslanırsın, güneş olur yanarsın, rüzgâr olur savrulursun. Kim der ki yağmur ıslatmaz, güneş yakmaz, rüzgâr savurmaz. Hey gidi günler hey diyeceksin ama geri gelmeyecek. Sözleri yetim ettin kaldılar ortada. Çıkmaz sokaklarda kaldı bak elinden tutanıda yok. Yetimdir yazdıktır, günahtır. Ey yetimim sana kıyamam ki ben. Kendime kıyarda sana kıyamam. Gün, güneşle olunca aydınlık bilirsin değil mi. Öyleyse neden ağlarsın bak güneş yine doğdu. Doğsada güneş peki  içindeki güneş ne olacak. Dışım aydınlasında içim karanlık mı kalsın.

Hiçlere hiç eyledim ben beni.
Gözüm gibi sevdim ben seni(c.c).
Kelamda gizledim ben beni.
Aşk diye sevdim ben seni(c.c).

Hasretim yetti, sildim her şeyi.
Dünya ağır, vuslatın ile sar beni.
Bildim ki her şeyde bir seni.
Körlüğüm sana(c.c) bilirsin beni.

İfadelerde bazı gizli şeyler vardır lale lale mi kelebek kelebek mi dikkat edilmesini rica ediyorum. Zira sadece aşk hikayesi gibi bakılırsa bizim yazdığımız vakit sizin okuduğunuz vakit ziyan olur.

Kocaman dünyada kücücük bir yeri varmis kelebegin.  Herkes onun renklerine hayran kalirmis. Renkli kelebek  ise sadece beyaz bir laleden baskasini gözü görmezmis

Evet, ama kimse bilemezmiş ki o kelebek o lalede ne buldu. Başkaları renklere hayran yani dışın süsüne hayran. O(kelebek) ise için süsüne hayranmış. Ama kimseler bilmezmiş bunu.