Dertli Sineler

Ruhumuz hemen asiliklere bürünüyor, şikâyet deryalarına atıyoruz kendimizi. Bizi dinleyen, derdimize derman olacak olan Rabbimizi bırakıp, kim bilir kimlerin yanına koşup medet umuyor, teselli arıyoruz. Oysa Allah'ü Teala her an bizimle. Ve bizi anlayacak olan odur sadece, derdimiz varsa, dermanın sahibi odur sadece.

Hayattır bu. Yaşamak zorunda olduğumuz hayat. Kolaylıkları ile beraber zorlukları da olan hayat. Üstesinden gelmek zorunda olduğumuz hayat. Belki de önemli olan zorluklarına ve sıkıntılarına gülümseyerek bakabilmeyi becerebilmektir. Belki de her şeye rağmen yollarımıza diken döşemeye çalışanlara gül uzatabilmektir. Belki de gülün hakkını vererek koklayabilmektir, hayat. Ve hayatın hakkını vererek yaşamaktır dünü, bugünü.

Geçmişe dönüp bakalım bir. Bugün isimleri tarih kitaplarında yer alan şahsiyetlerin hangisi kolay bir hayat yaşamışlardır. Göreceğiz ki bugün hala adı, sanı yürüyen o şahsiyetler türlü türlü eza ve cefa çekmişlerdir. Ama yinede davalarından vazgeçmemiş, yinede doğru bildikleri yoldan ayrılmamışlardır. Hayatı acısına, tatlısına rağmen yaşamış ve her türlü zorluğun üstesinden yüce Allah'a sığınarak gelmişlerdir. Mesela o eşsiz şahsiyetler. Yüce Peygamberin (s.a.v) "gökteki yıldızlar" hitabına mazhar olan o eşsiz sahabeleri. Cennetle müjdelenenler, ayetlere konu olanlar, en güzel hitaplara erişenler. Onlar da kolay bir hayat geçirmemişlerdir. Bizim yaşadığımız zorlukların kat kat daha fazlasını yaşamışlardır. Ama Allah'a ve peygambere (s.a.v) olan bağlılıkları onlara "of" bile dedirtmemiştir. Aksine onlar dertlerini seviyorlardı. Ve yüce peygamberimiz. Allah'ın "Habibim" diye seslendiği peygamber (s.a.v). O Allah'ın Habib'iyken türlü eziyetlere maruz kalmamış mıydı? O bir peygamberken çeşitli üzüntülerle karşılaşmamış mıydı? Başına konan işkembe, yollarına dökülen dikenler, içini acıtacak üzücü sözler. O bir peygamberken (s.a.v) maruz kalmıştı bu zorluklara. Ve bir "of" bile dememişti. Çünkü biliyordu ki her şey bir imtihan. Ve sabırla, sevgiyle çözmeye çalışıyordu buzlaşmış kalpleri. Tebessümle bakmaya çalışıyordu kaskatı kesilmiş çehrelere. Evet, o bir peygamber (s.a.v) olduğu halde bu kadar eziyete maruz kalmıştı. Bizlerse hiçbir zorluğa tahammülü olmayan insanlar olmaya başladık. Her şeye "of" diyen, her şeye ağlayarak bakan ve her şeyi ağlar şekilde gören. Bizler hayatın manasını yeterince kavrayamadık belki de. Hayatın bir yanın da acı olabileceğini öğrenemedik henüz, hayatın sadece gülmekten, eğlenmekten ibaret olmadığını yazamadık beynimize. Bir köşede ağlayan çaresiz insanları unutuverdik, bizden daha kötü şartlarda yaşayan ve daha üzücü olaylarla karşılaşan insanları görmezden geldik hep. Bizden daha yüksek, daha iyi şartlara sahip insanları görmeyi becerebildik sadece. Ve böylece içinde bulunduğumuz duruma isyan edercesine "neden ben" ya da sahip olamadıklarımıza bakarak "neden bana değil" diye hayıflanır olduk her şeye.

Oysa hayat tüm renkleri ile karşımızda. İnsanoğluna sunulmuş en güzel fırsat. Tebessüm etmek için, paylaşmak için, nefes almak için. Belki de yeri geldiğinde ağlamak için, üzülmek için, sabretmek için, kazanmak için. Biz insanız. Hatalar ve sevaplar bizim içindir. Hatalar insanoğluna mahsustur. Önemli olan hatalardan ders çıkararak bir daha tekrarlamamaktır. Önemli olan her şeye rağmen ayakta durabilmek ve hayat dediğimiz olguya sımsıkı sarılabilmektir. Önemli olan bizden daha iyi şartlara sahip olanlara bakarken "kısmet" diyebilmek ve bizden daha daha kötü durumlarda bulunan insanlara bakarken halimize şükredebilmektir.

Öyleyse her şeye bir imtihan gözü ile bakmayı öğrenmeliyiz. Her şeyin Allah'tan geldiğine ve başımıza gelen büyük, küçük olayların mutlaka bizim için bir hayır teşkil ettiğine inanarak yaşamalıyız. Ve sabırla Allah'tan yardım dilemeliyiz. Aksi takdirde olayların üstesinden gelemeyiz. Ve bir süre sonra hayat gözümüzde anlamını yitirebilir. Yorulup, pes edebiliriz. Pes edip farkına varmadan (Allah muhafaza) isyan edebiliriz. Bu da hayat hanemize bir eksi olarak geçer ve bizi yaratıcımız olan Rabbimizden uzaklaştırır. Hayatı her şeyiyle kabullenerek yaşamayı öğrenmeliyiz. Belki sahabe efendilerimiz kadar dirençli ve bilinçli olamayız. Ama en azından onların yürüdüğü yollardan yürüyebilir, onların yaşadığı hayatı örnek alarak hayatımızı şekillendirebiliriz. Zahmetsiz rahmet olamayacağına inanmalıyız. Gayretimiz Allah'a layık kul, peygamberimize (s.a.v) layık ümmet olmak yolunda olmalıdır. Ve Allah'ın izni ile bu bize çok şeyler kazandıracaktır. İşte o zaman hayatımız çok güzel anlamlar ifade eder. Ve lezzet alırız böylece yaşadığımız her günden. Ne dersiniz?