Dertli Sineler

Sonra durup düşünüyorum ama nasıl? Vay halime! İstemek, ALLAH için istemek ne de zor nefsime. Ben ALLAH'TAN isterken utanıyor muyum? Sağlık, huzur, aş, iş. O zaman ben neden vesile olmayayım bir insanın karnının doymasına, sırtına geçirecek bir hırka bulmasına.

Çokmu vefasızız acaba. Karnımız tok, sırtımız pek. Karnı tok, sırtı pek olmayan o kadar çok insan var ki yeryüzünde. Çok mu vefasızız acaba. İhtiyaç sahiplerini görmezden gelişimiz nasıl açıklanabilir ki. Karnımız tok olduğu için, açın halinden anlamıyor muyuz acaba! Ya yarın biz de aynı duruma düşersek. Nimeti paylaşmak gerkemez mi?

Uzaklarda bir yerlerde birileri var. Kapısının çalınmasını bekleyen, ümitvari gözlerle. Anlayamayız ki. Çünkü biz hiç yalnız kalmadık, çünkü biz hiç aç kalmadık. Yemek beğenmediğimiz zamanlar o kadar çok oldu ki. İki gün arayla soframıza gelen nimete ' yinemi bu yemek' demeyi arsızlık saymadık hiç. Biz hep uyuyoruz, yüreğimizle beraber. Hiç bakmıyoruz etrafımıza, bizim eksiğimiz olmasın da ne olursa olsun demeye başladık sanki. Biz yüreğimizi hep uykuya terk eder olduk. Oysa haberdar olmak zorunda olduğumuz arkadaşlarımız, kardeşlerimiz vardı etrafımız da. Ekmek bekleyen, su bekleyen kardeşlerimiz. Biz kendi zevklerimizi tercih eder olduk galiba.

Oysa ne güzeldi eskiler. Komşusunu aç bırakmayı ar sayan, kardeşinin borcunu, kardeşinin haberi olmadan ödeyen insanlar. Hayrı hayır için yapan güzel insanlar. Nerde Hz. Ebu Bekir'in cömertliğini şiar edinen güzel insanlar, nerde sağ eliyle verirken sol eline duyurmayan insanlar.

Çokmu şey kaybederiz acaba. İhtiyaç sahibinin ihtiyacına ortak olmakla! Bir adet ekmeği ikiye bölmek ne kaybettirir bize. On liramızın iki lirasını vermekle neyi yitiririz. Neleri yitiririz bir insanı doyurunca! Ramazan da oruç tutarız ya! Ne zor gelir değil mi iftarı beklemek. Çünkü açızdır. Oysa uzaklarda bir yerde her gün iftarı beklercesine yaşayan o kadar çok insan var ki? O kadar çok insan var ki sadece bir parça ekmeğe hasret, sadece bir parça ekmek için gözyaşı döken. Biz başımızı rahat yastıklarımıza koyarken, deliksiz uykular arzularken hiç hesap etmedik bir parça ekmek için gözyaşı döken kardeşlerimizi. Biz ne yemek yapsak diye dalarken hiç irkilmedik, yemeksiz evler aklımıza gelince.

Sadece seyrettik. Yetmezdi oysa seyretmek, seyretmek ve "yazık" demek yetmezdi.

Şimdi ramazan ayı geliyor. Gül zamanı. Güldürme zamanı. Paylaşma zamanı, kapımıza hayır için gelenleri, hayırla yollama zamanı. Uzakta bulunan hiç görmediğimiz kardeşlerimize aş yollama zamanı. Gönülden gönüle köprü kurma zamanı. Haydi hayra, haydi paylaşmaya.