Dertli Sineler

Bir besmele (Bismillâhirrahmanirrahim)…

Ufak bir oda, bir tarafında manzarası nâhoş pencere, öteki tarafta kısa bir dehlize yol olan ahşap kapı ve birbirine uzun süredir bakan renksiz duvarlar, bu küçük, bu sevimsiz, bu çaresiz alan bir coğrafyadır zihnimde. Saniyeler geçer, dakikalar eser, saatler sürer, günler, haftalar ve aylar ve yıllar biter zaman içinde…

İstanbul'un mührü vurulurken gözlerime
Benim İstanbul'um sensin Ya Nebi
Gözlerimin perdesindeki aydınlık sensin
Seni(c.c) bulamayınca İstanbul bana neylesin

Gül kokan ellerin kan mı koksun istiyorsun
Kan kokan ellerin gül'emi dokunsun istiyorsun

Hüznün bala petek olsun
Önce yürüsün sonra koşsun
Gerçeği bulupta coşsun
İşte sen o gerçeğin sarhoşusu

Yalnızlık bir ilaçtır O'nu arayana. En tatlı münacatlar onunla olur.
Bir kaç damla gözyaşı onunla kıymet kazanır. Teheccüdün ayrı bir buududur.
İç alemini keşfe çıkan insanın en muteber, kullanışlı aracıdır.
Herşey yalın ve saf halini yalnızlıkta gösterir. O da dünya ve insan kadar vehmî ve îtibarîdir en az.
Ben kavramının kirletemediği yerdir. Veya o en mukaddes hislerle dolup taştığımız 'zaman'dır yalnızlık.

Ehadî tecellilerin ruh ve kalb ile massedildiği, ayine-yi samed olan kalbin, sayesinde teveccüh ettiği vasattır yalnızlık.
Dünyamızı yansıtan ve önümüzde duran ayinenin varlığını bilmek ve görmektir yalnızlık.

Başını bir gayeye satmış kahraman gibi
Etinle kemiğinle sokakların malısın.
Kurulup şiltesine bir tahtırevan gibi
Sonsuz mesafelerin üstünden aşmalısın.

(İnsanın içindeki kahramanlık hisslerine bir hitaptır. Burda kaldırımlar, Necip Fazıl'ın zamanında davaya sahip çıkan çok insan olmadığı için yalnızlık hissi içinde hareketi, hizmeti temsil ediyor. (Gerçi şimdi de yalnız sayılırız). Kahraman odur ki davası uğruna kendinden de vazgeçip kendini tamamen hizmete vakfeder. )